Africa our Home

Uiteindelik!

2009-09-16T13:28:00.000+02:00

Na twee en 'n half maande oor Afrika en een en 'n half maand op die see het ek uiteindelik die Toyota terug!

Weersiens met die Stellenboschers

2009-09-15T16:24:00.000+02:00

Ek het Sondagaand Lizelle en Marizanne in Stellenbosch gesien. Dit was lekker, en vreemd om hulle in dik klere toegewikkel te sien.

Ek gaan die Toyota Woensdag 16 September in Durban haal. Ek sien uit daarna om weer daarin te ry!

You can't see all the posts of the Africa our Home team?

2009-08-06T07:50:00.004+02:00

For some reason MS Internet Explorer has difficulties in showing all the posts.

Consider to use the better Mozzila Firefox browser. It can be quickly downloaded from http://af.www.mozilla.com/af/ (.) If you are Afrikaans speaking it will be in Afrikaans!

Regards
Lodie

Auf wiedersehen von Inge!

2009-08-02T19:19:00.005+02:00

Na maande se beplanning, voorbereiding en 'n warrelwind van emosies is ons reis amptelik verby. Dis lekker om by die huis te wees, maar jy weet 'n deeltjie van jou sal altyd bly daar waar jy orals was. Dit bring my vlugtig na hierdie punt:

'n Spesiale dankie aan elke liewe mens wat hierdie projek moontlik gemaak het. Dit was 'n ongelooflike voorreg om hiervan deel te wees! Ek gaan'n reël breek en twee foto's opsit (jammer!!). Danksy Lodie, Anja, Annami, Marizanne en Lizelle het ek nou 'n deeltjie van 9 van Afrika se mooiste lande reg hier by my. Dankie vir julle bydrae tot my groeiende doppie versameling. Julle het saam 'n whopping 128 vir my terug gebring:

Dit bring my dan na my tweede en laaste punt. Ek het in 16 dae deur 6 van Afrika se mees tropiese en mooiste lande gereis. Dit was vir my moeilik om dus vriendskappe aan te knoop, want ons was nie juis lank op een plek nie. Daar was egter een persoon, op een dag wat 'n impak op my gemaak het. En dit is die pragtige drie-jarige dogtertjie, Thuli. Hierdie dogtertjie met die geskeurde feetjie-rok het vir my Afrika opgesom: arm, mooi, liefdevol...en word aan die lewe gehou deur toerisme. As ek dink aan Afrika, dan dink ek aan Thuli en hoe sy na my opstaar met haar hande propvol lewendige sprinkane...

PS: Sy het dit ook reg gekry om my handeviervoet te laat staan en soos 'n leeu te brul...Lodie het dit nie op video nie, moet hom nie eers vra nie...;-)

Annami salutes Africa

2009-08-02T19:00:00.023+02:00

Vliegmakietie

Annami Mailovich

die kleintjie met die snotneus-lip
se glimlag lê in haar gees
en in die stappie met ’n skoppelmaai-wip

die vlieë hou makietie
en die dogtertjie lag
sy skater eintlik ’n deuntjie

selfs waar die wind nie waai
sal Afrika haar liefie
(haar dogtertjie)
in die lug rondswaai

die vlieë hou makietie
en die kindertjies blý lag
hulle sing vir mamma ’n liedjie

waar die water stop
waar die moed begewe
is dit háár kinders wat aanhou lewe

die vlieë hou makietie
die ogies begin water
maar die hártjies hou aan lag

Marizanne post-AoH

2009-08-02T19:00:00.021+02:00

"This is me, take me as I am and don't judge unless you've heard my full story"

Afrika = anders+veilig+ryk ervaring+rustig +hartseer+snaaks+nie gejaag na wind+vuil+potensialiteit+kontrastrerend+vriendelik+warm+opwindend
+verrassend+verfrissend+sonder pretensie.

Lizelle aan die woord:

2009-08-02T19:00:00.019+02:00

Nou ja. Ek kan skaars glo hierdie is die koebaai van die eerste AOH.

Soos Lodie in 'n mail geskryf het: "So het maande en maande se uitsien en beplanning gerealiseer, en nou is dit verby."

Sommer net so.

As mense my vra hoe die trip was, kan ek net sê: "'n Belewenis wat my as mens verander het."

Dan is die volgende vraag: "Wat was die hoogtepunt?"

Dan ek kan met baie sekerheid sê: "Soedan se mense."

"En dit laagtepunt?"

"Egipte se mans." (Nie almal nie, maar die overall. As ek maar mag veralgemeen.)

Toe sê iemand: "Maar jy sê dan net 'die mense.'"

Dis toe ek dit ook die eerste keer so besef. Dit is die mense.

Ek die mooiste natuurskoon gesien. Ek het onder die sterre geslaap, die White dessert het my tone gebrand, ek het die Nyl gesien sonder om te kan sien waar dit begin of eindig, ek het bokke gemelk, kameelmelk in tee gedrink, die kameel gery, kosse leer liefkry wat ek nie geweet het bestaan nie, vars dadels geeet, die "deuntjie toeters" van die busse leer liefkry, die son rooi sien sak oor Soedan, die son mooi sien verdwyn agter die piramiedes en soms in die woestyn kon ek my oë toemaak en daar was net eenvoudig doodse stilte. (Behalwe die bloed in jou ore wat jy kan hoor.) Dit alles was wonderlik. Regtig-egtig wonderlik. Maar op die ou end was dit die mense. As jy oor 50 jaar weer vir my moet vra, mag ek dalk al baie van die detail van die roete vergeet het, maar daardie mense het iets gedeel wat aan my hart kom kleef het.

Dit bring my uit by my "foto van die trip."

Ek dink julle gaan verras wees oor my keuse, maar dis vir my soos 'n simbool van dit wat ek in my hart voel:

Ek het gewonder hoe dit gaan wees om weer terug na die "normale lewe" te keer, maar ook besef ek het iets gemis terwyl ek weg van die huis was.

My mense.

Ek het vir my ma in die Karoo gaan kuier en teen dit tyd wat ek terug Stellenbosch toe moes gaan, het sy vir my die volgende gegee:

Lodie: And the greatest is ...

2009-08-02T19:00:00.016+02:00

It was a Friday morning during May when we visited the primary school in Turbi, Northern Kenya.

At that school the terrible massacre that left more than 80 people dead, started on 12 July 2005.

The dark clouds hanging over the area contributed much to the somber mood between us three AoH team members.

Early morning on the 12 July 2005 twenty two pupils left home to go to school. They never returned home. Their blood stained the Africa dust and soil.

On the one wall was the school logo: ENDURE THE PAIN TO EMBRACE THE GAIN

What motivates a person to keep on loving a country, a continent, enduring the pain for a gain that may realise, or not?

That night in Moyale I looked through my photographs. I took a picture of an old Kenyan man at a roadside shop a few days earlier. He sat in the shade, contempt. His hands were folded on his lap. His smile never left his wrinkled face.

One of the photographs was of his left hand. I noticed an engraved word on his ring. I enlarged the photograph to read the word.

LOVE

And then I realised why I cannot leave this continent.

It is the love to this piece of earth where I was born.

It is the love shown to us by many strangers we've met during our long journey up to Egypt.

It is the love shown to us in Sudan when people offered us food, water and sheltering without expecting anything in return.

I hate you I love I hate you I love you because you are my home.

Thank you Africa, thank you for bringing us home safely.

Anja

2009-08-02T19:00:00.013+02:00

Ein Traum ist in Erfuellung gegangen, die Reise nun vorbei, aber meine Gefuehle sind noch immer warm! Ich habe eine unglaubliche Herzlichkeit und Hilfsbereitschaft von fremden Menschen erfahren, Freude und Zufriedenheit in den Gesichtern "armer" Menschen gesehen und bin dabei durch wunderschoene Laender gereist. Nie war ein Gefuehl von Angst da. Nie spuerte man Abneigung. Man ist beschaemt, wenn man sich seines Verhaltens Zuhause besinnt. Nach den Erlebnissen ist einem klar, dass die Menschlichkeit das A und O ist. Es waere schoen, wenn sich jeder dessen wieder besinnen wuerde!
Danke an meine lieb gewonnen Reisegefaehrten Inge, Annami, Marizanne und Lizelle!
Danke ganz besonders Dir Lodie!
Es war klasse mit Euch!
Danke auch an die vielen Menschen, die wir kennengelernt haben und die diese Reise zu AFRICA OUR HOME gemacht haben! Meine groesste Bewunderung und Dank gilt hier dem Sudan!
Es war wunderschoen und es ist wieder ein Traum, es zu wiederholen :-)
Anja

Die Einde van Africa our Home I

2009-07-28T17:20:00.001+02:00

Ons almal is terug in die land en vries ons tone af na die hitte van die Sahara.

Ek het gister bevestiging ontvang dat die Toyota se skip uit Egipte vertrek het. As alles goed gaan, behoort die bakkie 5 September in Durban aan te kom.

Nou kom nog een lekkerte. Hou die blog Sondagaand dop. Elkeen van ons gaan 'n foto wat vir ons baie beteken (dit gaan nie noodwendig tegnies 'n "goeie" foto wees nie) en 'n slotgedagte oor AoH I op die blog sit. Ek sien daarna uit om die dames se gedagtes te lees en daardie besondere foto te sien.

Ek sukkel steeds om my gees terug in my liggaam te kry. Dit sweef êrens oor die woestynvlaktes van Noord-Afrika ..

Emirates

2009-07-24T23:50:00.001+02:00

After weeks of heat, dust and dirt Emirates was the airline that brought the last 3 members of the team home from Cairo.

Not only did Emirates fly us home, all 3 of us were upgraded to FIRST CLASS!

From the Africa our Home team a big thanks to EMIRATES!

Afskeidsfoto van Kairo

2009-07-23T19:58:00.001+02:00

Ons was vanaand weer by die piramides. Die is my afskeidsfoto van 'n wonderlike stad en wonderlike land (behalwe die sharks met hul opgeblase pryse)

Eet en drink in Kairo

2009-07-23T14:34:00.002+02:00

'n Koppie tee met vars kruisementblare is vyfster.

Of 'n glas melk, gemeng met 'n bietjie suiker en natuurjoghurt.

Elke paar meter is 'n plek waar lekker broodjies met vleis, soos 'n Doener kebab, gekoop kan word. Die oorspronklike vars vleis hang dikwels sigbaar. Of dit goed is ...

Skande dat so iets stinkend voor 'n kitskos eetplek gegooi word. En dan wys 'n blink man in 'n blink motor dat ek dit nie mag afneem nie. En wie is die skuldige?

Die kolonel in downtown Kairo. Marizanne, stuur maar die foto's aan die kolonel se hoofkantoor.

Kairo, die grootste stad op die Afrikakontinent

2009-07-22T14:01:00.002+02:00

Kyk na die man se gebedskolletjie op sy voorkop. Wanneer die mans bid, vyfmaal per dag, bid hulle gereeld met die voorkop op die warm grond. Die meerderheid mans het die kol op hul voorkop.

Dit was vroegoggend en sy het slapend by haar stalletjie gesit. Hoe vroeg moes sy opstaan?

Egiptiese museum

Op een van die baie brue oor die Nyl. Kairo is vir my 'n mooi stad, as dit net nie vir die baie motors was nie ...

Hotel Windsor, Kairo

2009-07-20T19:45:00.002+02:00

Ek dink die sirkel is voltooi.

Ons het laatmiddag uit Alexandrie weer in Kairo aangekom.

Verlede jaar was die Windsor my tuiste vir drie dae. Dit is in downtown Kairo. Die gebou is vaal, onaansienlik, glad nie uitnodigend nie maar heelwat goedkoper as enige ander goeie hotel.

Voor die hotelletjie staan stoele en tafels uitgepak tot in die straat wat tweerigting verkeer dra maar nie eers wyd genoeg is om een groot motor te laat deurry nie. Hier sit die manne. Oud. Minder oud. Jonk. Langs elke tafeltjie staan 'n waterpyp. Saam met die waterpyp kry jy nog 'n koppie vars tee met kruisementtakkies wat jy afbreek en in die tee gooi. Na so twee minute haal jy dit uit en laat die verlepte takkie langs die koppie op die silwer skinkbord le.

Ek het verlede jaar my enigste e e n s a m e dag hier beleef. Toe het ek by die Egiptenare gaan sit en tee gedrink en 'n waterpyp met appelgegeurde tabak ge-"puff".

Vroegaand vandag het ek dieselfde weer gedoen. Dit was lekker. Een van die werkers het my herken en sommer die waterpyp driekeer kom herlaai. Die tee was lekkerder as verlede jaar. Die mannetjieskatte patrolleer nog steeds hulle kant van die straat en blaas vir die indringers. Straatverkopers met sonbrille en papiersakdoeke en penne verpes jou steeds om iets van hulle te koop.

Dis toe dat die besef hom in my kom tuismaak het. Ek moet nog eenkeer met die KLR hiernatoe kom. Nog net eenkeer.

Wat die Windsor betref, dit was al tuiste vir talle rolprentsterre, en etlike Hollywoodfilms is al in die ou afgeleefde dame geskiet.

Haar gloriedae is verby, maar die herinneringe hang nog in swart-en-wit foto's teen die mure.

Ek voel soos die Windsor lyk. Ek het in Khartoem opgehou skeer en is verbaas oor hoe wit my baard is. Soos die Windsor is baie dinge net herinneringe. Maar ek weet ek moet nog weer eenkeer hier kom sit met 'n koppie kruisementtee terwyl ek na my motorfiets sit en kyk.

En ek moet dit doen voor ek nie meer op my motorfiets kan kom nie!

Uiteindelik!

2009-07-18T15:26:00.002+02:00

Een van die baie plekke waar ons Saterdag moes sit en wag sonder dat ons geweet het hoekom.

Die Toyota is veilig in sy "container"!

Na nog 'n lang dag in die son is alles klaar gereel. Ek het lanklaas soveel toonbanke en vorms en stempels en niksdoen en moeilikwees gesien soos die laaste paar dae.

Daar is more 'n skip maar ek weet nie of ons betyds klaar was met alles nie.

Die skip maak 'n wye draai oor Israel, Turkye, Engeland, Holland, Duitsland en dan Suid-Afrika toe! AS, groot as, die Toyota wel op more se skip sou wees, sou dit eers 29 Augustus in Durban aankom.

Die "container" is 'n 20 voet houer. Die Toyota is alleen daarin. Ek voel gerus dat die bakkie goed beskerm is teen alle elemente.

Ek moes al die vensters ooplos. Anja het droogweg opgemerk dat as die skip sou sink, die bakkie gouer kan sink.

En so gaan die Toyota sonder visum Duitsland toe ...

'n Paar foto's van Alexandrië

2009-07-17T05:52:00.001+02:00

Alexandrië o Alexandrië

2009-07-16T15:11:00.001+02:00

Ons is nou in die noordelike hawestad Alexandrië in Egipte. Die bakkie moet van hier af terug Suid-Afrika toe verskeep word .

Die stad is in 334 v.C deur Alexander die Grote gestig en was vir meer as 'n duisend jaar die hoofstad van Egipte. Na Kaïro was die stad 'n salwende verrassing met baie skoner strate, baie groen parke, 'n meer ontspanne atmosfeer, en heelwat koeler weer as wat ons die vorige weke beleef het.

Alexandrië is ook die stad van Cleopatra en Anthony se groot liefde en waar sy selfmoord gepleeg het deur 'n slang haar te laat pik. Het Cleopatra se slang egter eerder die burokrasie hier kon pik sodat dit 'n voortydige dood kon sterf!

'n Privaatvoertuig in Egipte bly 'n nagmerrie. Dit neem 'n paar dae om dit in Egipte toegelaat te kry. Om dit uit die land te kry, 'n ewigheid.

Die goedkoopste moontlikheid om die bakkie in SA terug te kry, is eers met 'n skip tot in Duitsland waar dit dan na 'n ander skip oorgelaai word wat Durban toe gaan.

Vandag het ons burokrasie in sy suiwerste vorm beleef. Ons moes 'n reeks goedkeurings by verskillende staatskantore kry om weer die voertuig uit die land te neem .Die vervoermaatskappy het ons een van hul werkers geleen om te tolk en ons die pad te wys.

By die eerste staatskantoor het 'n norse ou vrou geweier om 'n sertifikaat uit te reik. Sy wou 'n brief in Arabies hê waarop staan tot wanneer ons in Egipte mag wees. Die visum alleen is nie voldoende nie.Ons is onverrigter sake daar weg.

Toe na die verkeerspolisie toe. Hulle moes 'n sertifikaat uitreik dat ons geen uitstaande boetes het nie. Ook hier het ons lank moes baklei. Hulle wou eers dat die kantoor in Aswan, byna 1 000 km verder suid, die sertifikaat uitreik want dis Aswan wat die bakkie geregistreer het. Ander SA reisigers het al tot 'n week hier vir daardie sertifikaat uit Aswan gewag. Ons kon later die polisieman oortuig om sy handtekening te gee.

Daarna is ons hawe toe vir die eerste deel van die doeanewerk. Daar het almal op almal geskreeu en mekaar uit die kantore gejaag. Ons het niks verstaan nie en die hele tyd soos idiote gestaan en geglimlag tot die skreeusessie verby was.

Hier het die volgende slegte nuus ons getref: Die bakkie moet leeg wees. Hoe reis mens oor Afrika en gee 'n leë bakkie af? Wat van al die toerusting, tente, kanne, potte ens.? Dis onmoontlik om al daardie goed per vliegtuig saam te neem Suid-Afrika toe.

Dis op daardie stadium wat ek my ou vriend Johannes 'n sms gestuur het dat terugry 'n al hoe groter moontlikheid word.

Ons het vandag nie met al die papierwerk kon klaarkry nie. More is dit Vrydag, hul Sondag, en dan is alles toe. Ons kan eers weer Saterdag verder met die werk gaan.

Dan moet nog oor die bak vol toerusting uitsluitsel verkry word.

Of miskien moet ek omdraai en terug oor Afrika ry ....

Groete uit die verre noorde van Afrika.

Totsiens Lizelle!

2009-07-14T21:17:00.003+02:00

Lizelle het Dinsdagaand terug gevlieg Suid-Afrika toe. Dit was 'n heerlike drie weke met haar. Haar passie vir fotografie ... is daar woorde wat dit werklik kan beskryf? Haar foto van die toer? Vir my die hartseer ouma in Noord-Soedan.

Lizelle, ek sien uit na die weersiens!

Ons reis in 1 000 km dele

2009-07-14T20:25:00.011+02:00

1 000 km: Hwange Nas. Park, Zimbabwe

2 000 km: Zambie / Zambia

3 000 km: Malawi

4 000 km: Tanzanie / Tanzania

5 000 km: Noord-Kenia, net voor die ewenaar / Northern Kenya just before the equator.

6 000 km: Ethiopie / Ethiopia

7 000 km: Ethiopie / Ethiopia

8 000 km: Soedan / Sudan

9 000 km: Soedan, Nubiese woestyn / Sudan, Nubian desert

10 000 km: Egipte, Westelike woestyn / Egypt, Western Desert

11 000 km: 10 vingers plus een waterbottel, Noord-Egipte / 10 fingers plus one water bottle, Northern Egypt

Die einde van AoH 1, en die begin van 'n nuwe AoH 2?

2009-07-13T14:02:00.002+02:00

Giza, Egipte / Egypt / Aegypten

Van vandag af is Africa our Home 2009 'n herinnering.

Afrika was goed vir ons, sy mense menslik.

Baie dankie Anja, Inge, Annami, Marizanne en Lizelle! Julle het met woorde en foto's Afrika se storie vertel. (Marizanne se woorde)

From today Africa our Home 2009 is only a memory.

Africa treated us well, its people were human.

Thank you Anja, Inge, Annami, Marizanne and Lizelle! With words and pictures you were the tongue of Africa.

Ab heute ist Africa our Home 2009 eine schöne Erinnering.

Afrika war gut zu uns, seine Menschen menschlich.

Vielen Dank Anja, Inge, Annami, Marizanne und Lizelle! Mit Wort und Bild habt Ihr für Afrika gesprochen.

Lizelle: Western Desert II

2009-07-12T16:40:00.018+02:00

Ons het by die moooooooiste plek oornag. (Dis hier waar ek die post gelaai het waar die spinnekop rond gehardloop het.)

Daar is berg en sand en voetspoortjies en 'n "warm water oog" en sagte lig wanneer die son onder gaan en en en.

Die dorpie het 'n ou historiese dorpskern met ou geboue.

Hier is die moskee. Dit het nog mooi behoue gebly.

Groot dele lyk so:

Hierdie is sommer so uit die venster geneem. Dis net sand en sand en sand. Lodie se soms goed is "kop foto's." Dit kan net nie met die kamera vas gevang word soos 'n mens dit beleef nie. Hierdie was een van daardie gevalle.

Lekker-lekker-lekker. Ek is nie 'n groot coke/pepsi mens nie, maar wanneer dit so warm is en 'n mens sien damme water langs die pad wat nie daar is nie, dan gaan dit goed af.

Hier het ons gerus vir die aand.

Hierdie is toe die son opgekom het! Ons het besluit om vroeg te ry, aangesien ons deur die "white desert" gery het. Dit was waarlik ongelooflik...of eerder gelooflik...mooi.

Hier is ons die eerste keer in 'n lang ruk weer tee by 'n huis aangebied, terwyl ons in die strate gedwaal het.

Hier word die meeste voertuie versier, vanaf motorfietse tot die groot trokke!

Wat is 'n post nou sonder 'n donkie foto????

:-)

Update:

Ons is veilig in Kairo! Maar ons het nog nie die piramides besoek nie, ons doen dit more oggend vroeg. Verleng ons dalk die einde?

Lizelle: Western Desert

2009-07-12T14:35:00.018+02:00

O wee! Bagdad 180????

Bus-stop.

Hierdie storie sal ek moet vertel selfs al is die internet slak stadig vandag!

Ons het weer 'n belaglike rekening gekry, soos net in Egipte. Dit was van 'n restaurant by 'n hotel waar ons oorgebly het. Ons het toe besluit om eerder ons ontbyt van die volgende oggend in te ruil vir die ete. Die volgende dag, terwyl Lodie die bakkie pak, gaan Anja om die rekening te betaal. Na 45 min en nie 'n oog van Anja nie, het Lodie 'n ogie gaan gooi om te sien of alles in orde is. Anja se gesig het boekdele gespreek. Al wat sy kon uitkry is "die sind so stur. So stur!!!"

("Hulle is so hardkoppig. So hardkoppig.) Om 'n lang storie kort te maak, Anja het gedink ons het reeds die ete betaal en het dit toe afgetrek by die totaal. Maar, ons het dit nog nie betaal nie en dit is toe hoekom die mense so "hardkoppig" was. Arme Anja het so skaam gekry toe sy die fout besef. Maar...

...Anja het betaal vir haar fout... :-)

Hierdie man is besig om die koran te lees.

Hierdie dorp waar ons oorgebly het is eintlik 'n oase. In ons gedagtes het ons dit bietjie anders voorgestel. Terwyl ek en Lodie die een oggend gaan stap het, het ons op hierdie bron van water afgekom. Dis boorwater en hierdie pyp met 'n deursnee van seker minstens 30cm, borrel van al die water wat daar uitkom.

Oits, was dit nou lekker om hierdie pakkie te ontvang! Die FSA-crew was so oulik om vir elk van die AOH lede 'n oorlewingspakkie te maak. Ek was kinderlik opgewonde! Dankie Lize en Amanda!!!! Ek hoop om julle nog te kan ontmoet.

Lodie is darem nog nie heeltemal 'n Arabier nie. Hy sukkel nog 'n bietjie om sy kopdoek om sy kop te kry met die woestynwind. :-)

Heerlike ontbyt. Pita brode, foul (amper soos 'n boontjie sop) gebraaide groen balletjies (het geen idee wat dit eintlik is nie, maar dis lekker,) tamatie en eiervrug.

Die 10 000km merk!!!

Lizelle: Vinnige update

2009-07-09T20:48:00.006+02:00

Ons sit in die middel van die woestyn, by 'n oase, by 'n buite-tafel en laai 'n blog post. Kan jy dit nou meer. 'n Rukkie terug het daar 'n grooooooot spinnekop hier rond gehardloop.

Daar is skielik so baie waaroor ek wil gesels, maar die tyd is bietjie beperk vanaand, so hier is 'n paar van my gunstelinge!

Terwyl Lodie die Toyota se hope papierwerk en "bakshis" (soms omkoopgeld, soms 'n tip, soms 'n beloning...wie kan se) moes hanteer, het ek en Anja Aswan se strate plat gestap. Hier is hulle besig om hordes van hulle plat broodjies te maak, wat lyk en smaak soos "pitas."

Feluka-rit.

Kameel rit. Regte toeriste, maar was lekker!

Weer die lekker aandlewe in die straat.

Ek en Anja het sowaar vir Lodie alleen agter gelaat en 'n 2dag Nyl-bootreis gedoen. (Dankie Lodie! Ons is seker jy het ook 'n ontspanne tyd sonder dames gehad. :-))

Hierdie foto is ook van ons boot af geneem, maar hier kan julle sien hoe die Felukas lyk waarvan ek vroeer gepraat het.

Gedurende die reis het ons 2 keer afgeklim om na ou tempels te gaan kyk. Hier is ons oppad in 'n perdekar.

Die detail is ongelooflik. Oral-oral-oral is daar prentjies uitgekerf.

My mond het oogehang toe ons groot boot deur hierdie kanaal moet gaan. Dit is met redelik min moeite reggekry!

Net omdat die interessant is:

Verlede jaar moes Lodie in 'n konfooi ry. Dit is nou afgestel, maar die polisie hou 'n mens fyn dop. Ons moes reeds 2 aande in 'n ry 'n verklaring onderteken dat ons geen spesifieke polisie beskerming wil he nie.

Oor 3 dae (Sondag aand) kom ons al by die piramides van Giza, net suid van Kairo aan. Dis die simboliese einde van die rit.

Hmmmm.

Lodie to Houston, we've got a small problem ...

2009-07-09T14:58:00.002+02:00

We've got a small sandy problem, Houston ...

You think that a spade would solve the problem?

Hmmm Houston, another problem ...

Al Kharga oase

2009-07-09T05:40:00.001+02:00

Ons het gister die Nyl net suid van Luxor oorgesteek en vir 344 km wes gery tot by die Al Kharga oase in die Westelike Woestyn (Western Desert).

Die Nyl is 'n lewensaar in alle opsigte vir die Egiptenare wat langs dié groot rivier woon. Hulle plant en oes intensief in die groen strook weerskante van die Nyl.

Ry 'n mens weg van die Nyl, verdwyn die groenste groen binne 'n paar kilometer en word dit met woestynsand en duine vervang. Die "Western Desert" beslaan twee derdes van die totale oppervlakte van Egipte.

Ons almal het die beeld van 'n oase gehad: Klein dorpie, sandstraatjies, palmlanings, en 'n gevoel of die tyd vir lank stilgestaan het, soos in Soedan langs die Nyl.

Al Kharga is alles wat ons nie wou gehad het nie: Dis 'n kleinerige stadjie met robotte en teerstrate en mense wat nog gieriger op toeriste neersak as wat ons in Aswan of Luxor ervaar het.Vir 'n ete waarvoor ons 5 Egiptiese Pond in Aswan betaal het, wil hulle hier 25 Pond hê. Vir 'n teelepel konfyt is die prys byna R 8.00.

Ek hoop die volgende oases is minder kommersieel.

Ek sien uit na Lizelle se foto's wat sy gister geneem het.

Groete!

Early evening at the Nile

2009-07-08T06:21:00.001+02:00

Travelling by road to Luxor brought many unforgettable sights. Soon Anja and Lizelle will soon be here in Luxor.

Twee wêrelde

2009-07-07T14:10:00.003+02:00

Die idille van die Nylrivier kort voor Luxor, en

die realiteit na die Luxoraanval: Die loop van 'n AK-47 by een van die talle padblokkades.

Die week wat voorlê

2009-07-07T08:31:00.001+02:00

Alhoewel ons nou naby aan die einde van ons lang reis is, is die opwinding en sweet nog nie verby nie.

Om by die piramides van Giza uit te kom, ry ons nie die kortste roete soontoe nie. Ons draai more by Luxor wes en ry dan deur die Libiese woestyn (Western Desert) tot by Kaïro / Giza. Dit is 'n byna 1 500 km rit deur die woestyn.

Daar is 'n klompie oases op die roete. Ons gaan vir vier nagte by van die oases kampeer.

'n Hoogtepunt gaan die White Desert, bekend vir die mooi rotsformasies, wees. Ek sien uit na Lizelle se foto's wat sy daar gaan neem.

Die geel sand van die duine oorkant die Nyl weerkaats goud in die Nyl hier waar ek nou sit. Dis mooi.

Ek moet nog twee eiertjies oor van Lizelle se blogs lê.

Sy het genoem dat ons twee nagte in Wadi Halfa in 'n hotel gebly het. As van die lesers 'n soortgelyke reis beplan, moenie 'n hotel soos 'n regte hotel verwag nie. Die hotelle in Wadi Halfa is reghoekige geboutjies met sandvloere, katte en die reuk van katpiepie, en beddens wat snags buite onder die sterrehemel gesit word. Na enige woestynrit kan so 'n hotel of 'n oase of 'n skok wees.

Marizanne, jy het gelees dat ek oor die koffieprys gestry het. Dis moord wat die manne hier met toeriste maak. Skrikwekkend. As jy nie oor die prys kibbel nie, betaal jy enige iets van 400% tot 1 000% meer as wat die gewone ouens betaal. Ek vermoed dat selfs jy sou voet neergesit het oor hul prysmoorde. :-)

Tot later die week!

En daar gaan hulle!

2009-07-06T14:50:00.003+02:00

Totsiens! Tot in Luxor!

Soos twee Queens wuif hulle vir die drommels wat agterbly!

Hul boot, die Rennaisance.

Anja en Lizelle gaan vir twee dae op 'n boot op die Nyl vaar.

Hier in Aswan bestaan baie moontlikhede vir so 'n Nylvaart. Ongelukkig kan mens nie die Toyota saam op die boot neem nie. Ek ry nou padlangs na Luxor toe en kry die twee Woensdagoggend in Luxor. Ek gaan dan al weer aan die hitte gewoond wees. Hulle aanpassing na twee dae van lugverkoeling en drie buffetetes per dag en selfs 'n haardroer in die badkamer gaan (hopenlik) hard wees. Nou klink ek 'n bietjie jaloers :)

Anja het met smaak vertel hoe mooi alles aan boord is, en hoe spoggerig hulle kajuit en badkamer is.

Gelukkig kan die Toyota nie sink nie.

Lizelle: Hello Egipte

2009-07-05T19:00:00.005+02:00

Dis snaaks. Egipte is tog so dieselfde en tog soooooo anders as Soedan. Hier is ook mense met lang wit klere, hier is dit ook droog en warm, hier is ook donkies, kamele en koue Nyl water. Maar hier is ook baie toeriste, baie meer geldmaak-geleendhede en luukshede.

Die eerste indrukke wat ek van Aswan gekry het, was...droog. Dit word gesien as een van die droogste stede ter wereld. 10mm per vierkante meter 'n jaar. As dit nie vir die Nyl was nie, sou die dorp nie kon bestaan soos dit tans doen nie. Hierdie eerste foto het uit die taxi geneem toe ons van die ferry op pad Aswan toe was.

Ons woon in 'n heerlike hotel, die Paradise Hotel. Ek en Anja was kinderlik opgewonde toe ons 'n badkamer met 'n stort en "troon-toilet" sien. My kamer se stort en toilet "deel 'n spasie", maar dit maak nie saak nie. Ook dit word weer droog. 'n Mens beplan maar net so 'n bietjie vooruit.

Hierdie was by 'n hotel langs ons s'n. Lodie en Anja was baie in hul noppies om na 'n lang alkohol-droogte weer 'n bier te mag drink. Tot ek het 'n sluk of 2 gevat. Die gasvryheid van hierdie land werk bietjie op 'n ander sisteem as die van Soedan.

Daar is hordes stalletjies in die straat wat ons woon. My kamer kyk uit op die straat en in die aand, wanneer dit koeler is, begin dit lewe. Almal wil jou aandag he en ek en Anja het al oorweeg om beurte te maak om die rotoriese vrae te antwoord. Dis altyd iets in die lyn van: "Hello. Whats your name. Where your from. Egyptian price for you."

Dan ook heel gereeld: "We pay you for looking."

Of: "I know what you are looking for. ME!"

Of: "We pay you for your smile."

Of: "You are beautiful."

Ens ens ens.

Jammer Anja, ek weet hierdie is nie die mooiste foto van jou nie! Maar...ek moet die roomys storie vertel.

Die eerste dag was ons uitgehonger vir roomys. (Soos wat Lodie en Anja was vir 'n yskoue bier na die alkohol-droogte in Soedan.) Ons het by 'n winkeltjie 3 roomyse gekoop en dit het elk 10 Egiptiese pond gekos. Ons betaal nou al 3 Egiptiese pond. Hierdie mense ry die toeriste. Ek kan nie met mense stry oor pryse nie, maar hier is dit noodsaaklik. 'n Klein botteltjie water se prys is altyd eers 5 pond, maar aangesien ons nou al weet 'n mens kan 1.50 betaal, betaal ons nie sommer meer nie.

Uit my hotel kamer. Ek geniet dit soooo baie om net by die venster te staan en uit te kyk. Oral en altyd is daar mense. Die laer dakke het hordes gemors/weggooi-goed op en elke hoekie het 'n skottel vir hul TV's. Ek sien katte wat uit stalletjies gejaag word, Lodie wat redeneer oor die koffie se prys, toeriste wat weer en weer moet nee se vir gretige verkoopsmanne, water wat voor die stalletjies gegooi word teen stof en hitte, hope pitta broodjies wat sommer so met die hand weggedra word, kinders wat met hul fietse deur al die mense vleg en bedel handjies. Ek hoor die getoet van motors, die sing-gebede vanuit die moskees oor luidsprekers, mense wat lekker gesels, die gekap-kap van metaal om aan te dui as die persoon wat gasbottels hervul verby kom en donkie hoefies op die paaie.

Ek ruik die speserye van elke 2de stalletjie, die koffie van langsaan, die schwarma vleis wat gaargemaak word, die rou vleis wat langsaan verkoop word en die "pita" broode vrylik beskikbaar is.

McD's!!!! Kan jy nou meer. Dis waar ek nou sit, want hier is verniet internet!

Die straat in die aand.

Ek het die eerste stokou piramide in Aswan se strate gesien!

Hoe kan ek nou nie die ou donkietjie afneem nie?

Lizelle: Woester as Worcester

2009-07-03T16:26:00.008+02:00

Ons het die lang pad na ons laaste dorp in Soedan aangepak.

Daar was groot dele wat baie van niks gehad het.

Ons het Wadi Halfa bereik. Die nuwe een. Die oorspronlike een was so 40km weg, maar nadat Egipte hulle "high wall" vir water gebou het is die oorspronklike Wadi halfa oorspoel. Op meer as een geleendheid het die mense sommer spontaan daaroor met ons gesels. Hulle wil graag weer hul dorp opbou tot sy glorie van tevore. Op die oomblik hang die dorp se bestaan baie af van die trein wat een keer 'n week hier stop, met mense wat oppad Egipte toe is.

In die aand word TVs na buite gedra. Mans sit te heerlik in die aandlig en kyk. Ek en Anja kon nog 2 vrouens sien. Ons het die volgende dag uitgevind hulle werk by die plekkie waar ons hulle gesien het.

Die eerste 2 aande het ons in 'n hotel gewoon. Ek het so gelag want tewyl Lodie vir die man gevra het of dit steeds die beste hotel in Wadi Halfa is, het hy in sy neus gekrap.

Die laaste 2 aande het ons by Mazar Mahir se huis oorgebly. Hy het Lodie gehelp met al die papierwerk vir ons en die Ferry om oor te gaan Egipte toe.

Hier het 2 vroue die hele dag goed voorberei vir ramadan. Met die taal verskille is dit moeilik om presies te weet wat dit is, maar dit word gaar gemaak tot dit amper soos 'n dun, harde pannekoek lyk. Daarna word daar weer water oorgegooi en dit word gedrink. Ek was seker so 5 min daar binne, maar ek kon dit nie hou nie. Buite was dit seker minstens 40'C en hier binne het 2 vure ook nog gebrand. Hulle het die hele dag so op hulle hurke voor die vuur gesit.

Mazar is 'n regte besigheidsman. Hier is hy oppad werk toe. Hy bere sy los papiere en geld in sy rekenaar se boks.

Mazar se suster, wat ook nog by sy ouers se huis woon, verhuur hierdie trourok.

Ek en Anja is genooi om iewers heen saam te gaan. Ons was nie seker waarheen ons oppad was nie, maar ons het gegaan. Toe ons daar aankom vind ons uit dat daar 'n troue die volgende dag in Wadi Halfa is en klomp vrouens het bymekaar gekom om te help met die kos. Dit was heerlik om te sien hoe almal daar is om te help. Ek het uie geskil tot my oe so getraan het dat hulle besluit het om my eerder na die aartappel afdeling te verskuif. Anja het my uie-mes gekry. Go Anja!

Hierdie motorfiets het aan 'n Duitser behoort. Mazar het dit nou in sy tuin. Slegs die motorfiets en die Duitser se kamera is in die woestyn, nie te ver van Wadi Halfa gevind. Op die kamera was daar fotos van 'n hyena, nader en nader. Aangesien die Duitser gesit het, is hy gesien as 'n maklike ete.

Die dag het aangebreek om op die ferry te klim wat ons na Egipte neem. Dit was sowaar 'n belewenis op sy eie. Die water was so kalm dat dit soms soos 'n swembad gelyk het. Ons was byna net die halfde van die hoeveelheid mense wat Lodie-hulle verlede jaar was. Vele mense het 3de klas gevaar. Dit beteken dat jy maar iewers buite op die dek mag slaap.

Ek is nie 'n groot "fan" van sonsondergang foto's nie, maar ek kon nie help om klein bietjie hartseer te voel toe ek die son vir die laaste keer oor Soedan sien sak nie. Ek het lief geword vir die land met al sy mense en dinge.

En ek dink dit was dalk nie net ek wat nagedink het oor ons tyd in Soedan nie. Hierdie Amerikaanse man was die enigste ander wit persoon op die boot. Hy het met ons kom gesels. Hy moes al na aan die 70 wees en toer al vir 'n hele paar jaar. Hy het 3de klas gereis. Toe ek hom vra hoekom hy reis, kon hy my nie eintlik antwoord nie. Iets daaraan was vir my baie hartseer.

Lodie - my stukkie van Afrika

2009-07-02T21:54:00.006+02:00

Ook Mohamed van Wadi Halfa moes my boek teken. Al die ander mense het weggetrek: My Pepsi ou, die kos ou, die teedame, en die hotelbestuurder. Dis jammer.
Also Mohamed of Wadi Halfa had to sign my book. All the other that I knew, moved away. That was sad.

So kry ek Mazar laatmiddag op my bakkie.
I found Mazar in this position on my Toyota one late afternoon.

Eindresultaat. Dankie Mazar!
End result. Thanks Mazar!

Die realiteit van 'n woestynontbyt.
The reality of a desert breakfast.

Alle spore lei Wadi Halfa toe.
You'll find Wadi Halfa at the end of most of the tracks.

'n Paar foto's van die laatmiddagwoestyn by Wadi Halfa.
A few images of the desert late afternoon at Wadi Halfa.

Daar was 'n gat in 'n rots.
There was a big hole in the rocks of a close-by mountain.

As 'n woestyn nie so warm was nie sou dit 'n wonderlike plek gewees het. Maar ek skat dis juis hoekom dit 'n woestyn genoem word. :-)
If it wasn't for the heat what a wonderful pace a desert could have been. But I guess that is why it is called a desert. :-)

Lizelle: Mense-mense

2009-06-29T14:26:00.006+02:00

Ons afdraai paadjie het langs die Nyl geeindig. Ons tente was reeds opgeslaan, maar hierdie man en sy familie het besluit dat ons baie beter sou slaap op hulle beddens, by hulle huis. Hy was trots op sy huis en toe die son gesak het, het hy dit vir ons gewys en 'n mens kon sien hy waardeer die mooi van waar hy woon. Dit was vir my mooi.

Ons het hierdie dag baie woestyn gesien. Ek wou dit graag vasvang en Lodie het bietjie off-road gegaan. Heheee. Ons het toe vasgesit, maar dit was van korte duur, want Lodie en Anja weet van bande afblaas.

Terwyl Lodie weer die bande moes op pomp, het ons hierdie warrelwind gesien!
Nee, ek speel sommer! Anja het die sand in die lug gegooi en ek het te lekker afgeneem.

Lekker koue sap, na 'n warm dag by 'n local winkeltjie.

Lodie het verlede jaar ook by hierdie mense gewoon. Hulle het dit so geniet om van hulle fotos in sy boek, Noord van Naboom, te sien. Nie almal was daar nie. Baie mense gaan na die stede soos Khartoum om te gaan werk. Die paaie word met 'n spoed gebou. Waar Lodie verlede jaar slegs grondpad gery het, is daar nou al groot dele geteer. Ons het steeds meeste van die tyd by die grondpaaie gehou. Dis waar al die lekkertes ontdek word.

Hierdie vrou, Faiza, het vir ons haar graad gewys. Sy kon gebroke Engels praat en het vir ons tee gemaak en kos aangebied. Sy het gese sy voel nie so lekker nie. Meer kon ek nie verstaan nie.

Anja gooi water oor haar kop uit. Waar jy ookal gaan staan daar erdekruike met water. Dis ongelooflik hoe koel dit bly.

Hierdie aand se oorslaap het nog 'n "ste" by gasvryste gevoeg. Met ons aankoms het die boer (wat besig was om te werk in 'n land) ons met ope arms nader geroep en in sy huis in genooi. Teen die tyd wat ons by sy huis aangekom het was daar 'n klomp vrouens en almal het ons met groot smiles, handdrukke en baie en vinnige Arabiese woorde gegroet. Ek het lanklaas soveel energieke klomp mense beleef. Die een meisie het my wenkbroue bekyk en bevoel terwyl 'n ander vra of ons al geeet het. Ek het my eerste vis hier geeet. Vars uit die Nyl. Daarna is weer chai en water aangedra en ons dames het lekker-ruik-water vir ons vis-hande gekry:

Die oupa en die ouma was soos die gom in die familie. Hulle is lief vir mekaar en selfs al verstaan ons nie hulle taal (of gebare taal) nie, kom jy agter hoe hulle met mekaar spot. Hulle lag baie.

Hier is hulle albei. Oupa sit op een van die kamp stoeltjies en ouma het haar smile ingesluk vir die foto. Sy hou daarvan om afgeneem te word, maar smile nie vir fotos nie.

Teen die tyd wat ons moes baai-baai se, was almal se hartjies maar bietjie seer. Lodie het gese dat om 'n reisiger te bly moet jy aanhou reis. Dit maak sin.

Ouma se trane het behoorlik gerol toe sy vir Anja groet. Toe ons wegry, het sy langs die bakkie gehardloop, met twee hande gewaai en aanhoudend iets in Arabies gese. Hulle het vinnig in ons harte gekruip.

'n Sudan-bus. Gewoonlik in SA wil ek bo in die busse sit. Maar ek dink nie in Soedan nie.

Nog 'n stop by mense waar Lodie verlede jaar was. Hier wys hy vir hulle van die foto's in sy boek wat hy in hulle dorpie geneem is.

Hierdie tannie se man (wat ook in die boek is) is intussen oorlede en toe Lodie vir hulle die foto wys om te vra na hom, was hulle baie hartseer. Daar is 'n groot moontlikheid dat hulle nie eers 'n foto van hom het nie. Die kleindogter het toe 'n foto met haar selfoon probeer neem van die foto in die boek.

Sy het ook vir ons afgeneem. Ek hou daarvan. Die lens draai vir 'n slag. Ek sien uit om eendag 'n boek te sien van wat die mense neem van die toeriste.

Dit is regtig baie warm in Soedan, maar net om vir julle te wys dat ons nog 100% is:

Lizelle: Myth busters al die pad

2009-06-28T15:41:00.006+02:00

Sou ek alles moes neerskryf, sou julle tot volgende jaar moes wag. Of miskien langer.
Ek weet nie hoe beskryf 'n mens die "oortreffenste-ste-ste" trap van gasvryheid nie. Ek het hier reeds in een week soveel geleer. Eendag, wanneer julle self hier is, sal julle verstaan.
Ek dink ek kan eerlik se dat "myth buster" ver sou gewen het as ek hy hier moes speel.
Soedan is mos net warm, net oorlog, sku en bar. 'n Land wat jy nou maar moet deurgaan om by Egipte te kan uitkom.
Hmmm. Toe nou nie.

Ons is deur die polisie langs die pad verbied om na die Meroe piramides toe te gaan. Hulle het vir Lodie in gebaretaal verduidelik dat hulle ons sou toesluit. Wetsgetrou het ons toe maar net van die pad af gekyk. Toe kom die juweel van 'n oomblik op 'n donkie verby.

Die hoogtepunt my dag was gewoonlik wanneer ons 'n onbeplande paadjie gekies het om te sien waarheen dit sou lei. Hierdie spesifieke dag het Lodie hierdie mense gevra of ons ons tente op hul plaas kon opslaan. Ons het in die binnehof met sterredak geeindig. Ek en Anja het op 'n kol die manne getel. Ons gasheer het van die boere in die omgewing genooi en met Lodie was daar 14 mans. Dames: Net ek en Anja. Die ander vroue het stil-stil verdwyn. Kos, tee en water is aangedra en so onder die hemele het ons 'n Soedanse sepie gekyk. Die TV is bietjie harder gedraai toe ons 'n ontpoffing gehoor het. Ons weet steeds nie wat die was nie, maar ons het rustig geslaap.

Ek het ook 'n bok gemelk. Hulle laat dit maklik lyk. Ons het chai (tee) met hierdie melk gekry om te drink.

Ons kon net nie verby hierdie skooltjie ry nie. Weer eens is ons genooi om in te kom.

Self-gereelde kameelrit. Ons het einlik gestop om iets te drink.

So op die warm middag het ons weer net 'n paadjie gevolg en onder 'n boom se skadu gaan sit. 'n Boer het verby gekom en gewys dat ons hom moes volg. Weer eens is ons verras deur die mense se gasvryheid. Wildvreemdes word in sy "lapa" met water en beddens ingenooi. Tee en vruggies wat bietjie oud lyk, word aangedra. Die vruggies was dadels!!! 'n Fees!

Schmodel Andjaa. (Or as she would say, Schmutziges Schmodel Andjaaa.)

Lizelle - Sneak preview

2009-06-23T13:10:00.003+02:00

Ons het ons eerste woestynnag agter die rug, gaan eers weer Sondag internet hê. Wotch thees speis vor stenning storis! (end de kiekies)

Lizelle: Sudan, Khartoum

2009-06-21T21:32:00.021+02:00

Goeie dag mede reisigers!

Ek kan skaars glo die 4de deel van die toer is aan die gang en dat dit nou (uiteindelik) my beurt is! Wat 'n voorreg.

Tot dusver is die meeste klem gelê op die skryfwerk van die blog, maar my manier van "oordra" kom meer in die vorm van 'n foto voor. Lizelle-taal.

Ek sit nou en tik hierdie blog en ek kan nie glo ek is nog nie eers 24 uur in Sudan nie. Soveel het al gebeur!

Van Lodie wat my tas sneeky-sneeky steel op die lughawe, Anja ontmoet, 'n heerlike ontbyt, "my 10minutes of fame" vir die Sudan TV, lunch in die agterstrate van Khartoum, die mees afneembaarste gesigte, die vriendelikste glimlagte, 43'C, mense-mense, gasvryheid wat na in 'n ander hoogte geneem word tot foto geleenthede orals waar jy kyk.

'n Waaier word baie vinnig 'n goeie vriend.

Verlede jaar se Naboom2Germany is nog daar! Lodie het Africa our Home bygevoeg. Lodie se hart het trots geklop.

Voor die Sudan National Museum waar Sudan TV ons afgeneem het. Hierdie was deel van die Sudan TV span. Hy het glad nie omgegee dat hom afneem nie, maar in ruil wou hy my ook afneem!

Let asb op na spelling. bv:

Sandwetchus

Berger

Alles is vol stof.

Hierdie koeldrakdoppies is vir jou Inge! Is net buite 'n winkeltjie afgeneem.

Nog stof.

Lodie vra 'n "randon" persoon waar hy ook die wit klere kan koop wat die mans dra. Sudick het nie 'n oomblik geskroom om te help nie en ons is saam hom af in die pad. Daar koop Lodie toe vir hom sy wit gewaat.

Anja begin bietjie uitvra oor die vrouens se klere en die man besluit toe dat sy dogter ons beter sal kan help en nooi ons na sy huis toe! Daar is ons tot na sononder gesit en gesels en ons is beter as konings behandel. Yskoue water, coke en lekkers word aangedra. Tee word voorgestel en 'n waaier word so geplaas sodat dit op ons waai. My mond het oopgehang, om die minste te sê.

Sjoe, wat 'n dag. Sudan is soveel anders as wat ek hom in my kop gebou het. Ek kan nie wag om te sien wat môre inhou nie!

Lizelle het in Khartoem aangekom

2009-06-21T09:06:00.001+02:00

We had visit from Sudan TV

2009-06-20T18:11:00.002+02:00

We had a surprise visit this afternoon. The Sudanese TV was interested
in the Africa our Home project and came to interview Anja and myself.

They had many questions about the background of Africa our Home and
what we hope to achieve.

Tomorrow they will meet us again when Lizelle is there.

Marizanne is huis toe

2009-06-20T18:05:00.001+02:00

Vir die derde keer het ons totsiens gesê. Dis nie altyd so lekker nie.
Marizanne, dankie dankie dankie! Ons het lanklaas so lekker gelag en
gesels en geredeneer. Jy was 'n wonderlike spanmaat. Geniet jou
badkamer en bed as jy Sondagaand by die huis is.

Sticker on Bob and Jackie's overlander

2009-06-19T20:34:00.000+02:00

Fruit smoothie

2009-06-19T20:29:00.001+02:00

Camp nature

2009-06-19T20:27:00.000+02:00

Blue Nile

2009-06-19T20:26:00.000+02:00

Marizanne: 19 June 2009

2009-06-19T20:25:00.001+02:00

This morning we took it slowly since the restaurant only opened at ten. We had pizzas for breakfast and only started driving at half past eleven. For the first time we saw cemeteries. The tombstones look like those small name tags that you stick into the ground to identify plants/herbs. I still want to Google the reason why it is so. Since Friday is the Muslim Sunday the roads, towns and even Khartoum, our final destination, were less crowded than usual. Anja and I also served as Lodie's early warning systems since the roads have no shoulder where one can pass. The Toyota is right-hand-drive and we drive on the right hand side of the road.

We arrived in Khartoum after 14:00. The city is still under construction in most parts but other parts have neat, modern buildings. I saw Adidas, Mango and Diesel shops. The robots even digitally show you how many seconds need to pass before the light will turn green. I haven't ever seen this in any European country that I have visited.

Our accommodation for the night is at the Blue Nile Sailing Club. We pitched our tents this afternoon and started chatting to a British couple, Bob and Jackie. They have been driving since April and will eventually end up in Cape Town. We drank fresh, ice cold, fruit smoothies.

I washed my hair at the outside washbasin and afterwards we went for our farewell dinner at…wait for it… Steers! I could not believe it when we drove by, but there was a Debonairs Pizza as well. Juicy hamburgers greeted us as well as the most excellent air conditioning.

The last part of the day we sat in the outside area that looks out on the Blue Nile and drank some more fruit smoothies. The air in Khartoum today was light gray, a big dust cloud. I do not know if it is like that every day. Tonight when the electric lights came on, it looked like Luke Skywalker was getting together an army since the lights reflect so brightly against the foggy air.

I would've liked to experience more of Khartoum since the city totally surprised me, but as all good things come to an end, I leave for South Africa on Saturday.

My trip is almost over and I hope I helped Africa to tell her story.

Marizanne: 18 Junie 2009

2009-06-18T18:32:00.000+02:00

Ek het vanoggend wakkergeword met die geluid van lugversorging en moes eers 'n rukkie bly lê om die voorreg te waardeer. Ek en Anja het Projek Loopplank aangepak en ons nuwe gewade uitprobeer. Lodie het ons egter meegedeel dat dit bietjie...deurskyn... en ons moes noodgedwonge nog broeke onder aangetrek: Anja het haar slaapbroek benut en ek het so 'n plaasbroek as reddingsboei gegryp.

Ons het ontbyt gehad (omelet en broodjies) en vir die eerste keer van my reis het ek kaas geëet! Dit was 'n absolute lekkerny.

Hierna het ons weer met 'n Tuk-Tuk gery op soek na 'n ontwykende skatkis: internet. Ons kon vir die eerste keer die blog oopmaak en sien hoe alles op die web verskyn het. Ons kon ook gewone teks oplaai, maar die foto's sal eers later hulle langverwagte verskyning maak.

Vandag was 'n koel dag in Gedaref en die temperatuur het geleidelik gestyg todat ons Wad Medani bereik het. Langs die pad het tientalle motorbande gelê – dit is a.g.v. die ongelooflike hitte wat deur die pad op 'n normale dag uitgestraal word.

Nadat ons met handgebare verduidelik het, het ons 'n slaapplekkie in die Continental Hotel gekry. Middagete was by 'n oulike restaurantjie langs die Blou Nyl. Dit is soos 'n oase waar water elke paar sekondes liggies uit 'n pyp gesproei word. Van die straat se kant af sou jy nie kon raai dat die restaurant bestaan nie – dit was soos om die deur van die Secret Garden te vind. Ek het baie lekker pizza geëet, Lodie 'n schwarma en Anja 'n hamburger.

My reis is amper verby en daar is twee begrippe wat ek hierdie jaar op universiteit geleer het, wat ek dink op Afrika van toepassing is: instrumentele en intrinsieke steun. Afrika se infrastruktuur is op sekere plekke besig om op standaard te kom en op ander plekke is dit steeds 'n hoofpyn. 'n Skoon, werkende stort sal byvoorbeeld die lewe vergemaklik, maar dit is nie al waaroor dit gaan nie. Steun jy Afrika omdat jy dink dit kan vir jou goeie paaie, skoon strate, funksionerende internet gee? Of steun jy Afrika omdat die mense hier ménse is, omdat die kontinent uniek is? Intrinsieke steun moet meer wees as instrumentele steun indien jy hierdie kontinent se diepste geheime wil leer ken en saam wil fluister na die storie wat Afrika vertel.

Soedan

2009-06-18T18:31:00.001+02:00

Nog Ethiopië

2009-06-18T18:14:00.001+02:00

Marizanne agter in 'n "boksi".

2009-06-18T16:04:00.002+02:00

Anja en Marizanne agter op die polisiebakkie

2009-06-18T16:01:00.002+02:00

Lalibela

2009-06-18T15:59:00.001+02:00

Vlieë van Lalibela

2009-06-18T15:51:00.001+02:00

Marizanne: 17 June 2009

2009-06-18T08:23:00.001+02:00

Salaam Alaykum! Early this morning we finally changed the air filters
and now the Toyota is a happy chappy. We drove away from the compound
near the border where we stayed the night. We crossed the Ethiopia
side of the border quickly, but spent about two hours between the
three Sudanese offices. They were very friendly. We were offered seats
in the shade and their fans were working. Anja and I had to dress up
(or down?) on the Sudanese side of the border. The fashion police
would've fined me: blue sneakers, grey trousers, a long black skirt, a
white blouse, a South African bandana and a turquoise headscarf.

After we finished at the border we had our second breakfast (first:
rusks, second: thick, salty, pancake-like bread and then our drive
began. In Sudan you see camels and the usual donkeys and cattle. The
first few kilometers you also notice the machinegun posts that serve
as protection from the rebels. The common Sudanese houses are round
with thatch roofs and a lot neater that the Ethiopian houses.

At about half past one we reached Gedaref. We booked into a hotel that
Anja's travelguide recommended. Anja and I are sharing a room since
Muslim law forbids unmarried people to share a room. I showered twice
today and washed my hair twice. I drank:
1xapple juice
2xwater
1xcoke
1xsprite
1xorange juice
1xpomegranate juice

Thank goodness we have a normal, working toilet!

If someone ever gets into an argument with me on the productivity of
the Africans, I will personally shoot them with a kettie. There is no
way that one can work as fast as a European in such heat. No &*^%$
way.

After we settled into the hotel we were offered a free ride on a
bakkie to the police station. All foreigners need to register within
three days of arrival. We came there and had positive vibes…and then
the well-known feeling that Eishkom already gave us in South Africa:
sorry, no power. The police told us to come back tomorrow - that
would've made our travel plans into a mixed salad. We were quite
disappointed and stressed when suddenly the fans made a wonderful turn
of 360°. We rushed back to the police where we sat for 1,5 hours but
finally got registered. For some reason it really feels as if you are
waiting on a life or death result when you sit there. To me the police
uniforms look like blue baby jumpsuits. The whole day the people have
treated us well. They were friendly, helpful and interested in our
journey.

We also took a walk through a part of the town on the never ending
search for internet. We ended up buying a ZAIN simcard. For future
reference: you need your passport to buy a simcard. Sudan is really
strict if you take this into consideration as well as the registration
on top of the visas. Anja and I bought ourselves a long, wide
traditional dress. It is just too hot to walk with our normal, Western
clothes here. The shops are much cleaner than in Ethiopia and the
stalls remind me of those in Beijing. The headscarf also keeps falling
off, so I need to find a way to make that work.

For dinner we ordered room service (kebab and liver), because the
headscarves are such a big schlep. I do not know how the women live
with it. It feels like you're slowly suffocating. For pudding we had a
baklava type dessert that we bought in town.

Today was a long, but productive and rewarding day.

Marizanne: 16 Junie 2009

2009-06-18T08:21:00.001+02:00

Vanoggend het ons ons goeie vriend, Cosby, by die Foghera Hotel
gegroet. Hy het ons vertel dat hy slegs 150 Birr per maand as kelner
verdien. Dit is basies R150. Hy moet nou begin studeer en sy
rekenaarkursus kos hom 500 Birr per maand. Dit is weereens so R500
per maand. Ons het al drie saamgebondel en vir hom 'n hele paar Rand
gegee as begin. Hy is vir my die perfekte voorbeeld van iemand wat bo
sy omstandighede kan uitstyg as hy die geleentheid sou kry. Ethiopië
het meer mense soos Cosby nodig. Hy was vriendelik, behulpsaam,
nederig en ambisieus.

Ons het weereens op paaie gery wat laasjaar nog nie geteer was nie en
wat nou taamlik goed lyk. Vandag het ons omtrent ¾ van die pad teerpad
gehad en slegs ¼ was grondpad. Dit het baie beter gegaan as wat ons
gedink het dit sou gaan.

Na 'n rukkie het ons gestop en die heerlikste rolletjies en piesangs
gekoop. A.g.v. alle aandag wat op ons gevestig word, het ek naderhand
my bloes tot heel bo toegeknoop. As elke tweede kêrel vir jou knipoog
en sê "Madam" sal jy ook begin selfbewus raak. Later in die dag het
hulle aan die venster geklop, gekyk dat jy hulle sien en dan 'n
klapsoen op die venster geplak. More oggend sal ek maar my en Anja se
vesnters met Dettol disinfekteer.

'n Groot deel van die pad wat ons teen die berg afgery het was daar
padwerke. Ek praat hier van CAT-stootskrapers en allerhande ander
meganiese wonders. Padwerke in Suid-Afrika is niks om oor te kla nie.

Die hele ses ure wat ons vandag gery het, het ons duisende vee sien
migreer uit die berge na die vlaktes wat binnekort baie vrugbaar sal
wees na die reën. Baie is ook op pad na Khartoem om geslag te word.
As daar een ding is wat jy nie wil wees in hierdie wêreld of tydens
reïnkarnasie nie, dan is dit 'n donkie in Ethiopië. Dit is letterlik
die naaste wat enige een aan selfmoord kan kom.

Soos ons die 2000 meter vandag vanaf Gondar gesak het, het die
temperatuur gestyg en die aantal wetwipes en Thermal Face Water
sproeie (Lodie het soos gewoonlik een of ander chauvinistiese
opmerking gemaak J ) vermeerder. Toe ons al amper soos uitgedroogte
pruime gelyk het, het ons gestop. Twee biere en 'n kinderysie het ons
tenkies gevul.

Na ongeveer 6 ure het ons die Ethiopië/Soendangrens bereik. Ons slaap
vanaand hier in so 'n compound-effek. 'n Moderne Okonkwo (Things fall
apart) se woning. Die hoenders en vlieë baljaar en ek dink hier gaan
vanaand nog 'n groot kuier plaasvind. Ek en Anja gaan in die daktenk
slaap (my eerste keer in die tent) en Lodie slaap langs die Toyota op
'n kampbedjie.

Vanaand is dit definitief 'n wetwipe-reinigingsaand. Ons beplan om
2-Minute noodles en beskuit te eet. My reis het basies in luukse begin
en nou begin my werlike boservaringe. Tarzan, Tarzan, it's me, Jane!!!
NS. Ek het my eerste gat-in-die-grond-toilet oorleef. Soort van…

Lodie - Soedan

2009-06-18T08:02:00.002+02:00

Ons is in die Soedan.

Oor Ethiopië het ek baie gemengde en botsende gevoele gehad. Toe ons gister oor die grens in Soedan is, het daardie selfde gevoelens wat ek verlede jaar op my motorfietstoer in Soedan gehad het, weer oor my kom lê.

Vrede.
Rustigheid.
Lekkerte.

Soedan, die land wat oor so baie verkeerde redes in die nuus is, is besig om my my nommer 1 land vir reis te word.

Dis 'n harde land vir reis, baie onvergewend wat dom optrede betref, maar die land het iets wat my trek.

Gisteraand het ons deur die markstraatjies van Gedaref gaan stap. Ek het nie gegril soos ek in Ethiopië gegril het nie. Ek het tuis gevoel.

Ek sien uit na die tyd in Soedan. Ek gaan later meer skryf. Ons gaan nou gou nog Marizanne se berigte en foto's oor die vorige dae oplaai.

Groete uit Gedaref!

Add-ons

2009-06-18T08:00:00.001+02:00

Byvoeging van Marizanne

Ons laaste middag in Ethiopië het ons 'n fortuin betaal om op die internet te gaan. Binne 'n uur kon ons slegs drie e-posse wegstuur (eenvoudige teks) en vier foto's. Die vrou het ons letterlik beroof. Die internetverbinding was so stadig, ek sou 'n driewiel vinniger Kaap toe kon ry. Ons het ook uitgevind dat ons nog die heeltyd omtrent 700% meer betaal as die plaaslike mense vir 'n taxi-rit. They sucked us dry and spat us out. Ek haat dit om sulke goed te erken, maar ons is definitief behoorlik 'beroof' hier in Ethiopië. Ons sien nogals uit daarna om aan te beweeg na Soedan.

A.g.v. die stadige internet wat ons gehad het, is hier nog twee foto's wat moet bykom by 14 Junie (Lalibella).

My personal epilogue - Lodie

Ethiopia and I still cannot connect like I've done with the black states south of here.

For the second successive year I feel frustrated. Ethiopia has so much to offer. There are many wonderful people. But still, I have not experienced anywhere a country where the tourist is so blatantly exploited by being offered an inferior service while at the same time charging excessive prices.

I get the feeling that that is the going rate while dealing with tourists. Let the suckers pay.

Ethiopia and the tourist industry in this country have to wake up.

Marizanne: 15 June 2009

2009-06-15T14:48:00.001+02:00

Today we spent the largest part of the day in transit back from Lalibella. Tomorrow we will be driving further towards Sudan. Our plan is to camp at the border on Tuesday night and to cross the border on Wednesday. If we are lucky we will reach Gedaref on Wednesday. Khartoem will hopefully greet us on Thursday. On Friday we will most probably have internet again. Just be aware that our next few days will be a bit technologically deprived. Until we meet again!

Klipkerk in Lalibella

2009-06-15T14:07:00.001+02:00

Klipkerk in Lalibella

Marizanne: 14 Junie 2009

2009-06-15T14:05:00.001+02:00

Gisteraand het die muskiete my amper laat versmoor. Ek het vier keer die kamer gespuit en die hele nag was daar steeds drie bliksempies wat my net nie wou uitlos nie. Elke keer as ek een gehoor het, het ek die laken oor my kop getrek tot ek nie meer kon asemhaal nie. Survivor Africa – I've been outwitted.

Stormweer het die hele nag deur geheers. Met aandete het die krag vier keer afgegaan en ons het soos skipbreukelinge op 'n eilandjie gevoel.

Lodie-hulle moes noodgedwonge weer roomhopping doen. Eers het hulle nie warm water gehad nie. Toe het hulle toilet nie gewerk nie. Daarna het hulle agterkom dat hulle nuwe kamer se pype in die badkamer lek. Ons drie het besluit dat Ethiopië die vrot kolletjie van die kontinent is. Dit is nou maar net eens so: nadat ons ons ervaringe van ander Afrika-reise bymekaar gesit het, het ons tot die gevolgtrekking gekom dat Ethiopië eintlik nêrens inpas nie. Dit is nie swart Afrika soos wat jy vind Suid van Ethiopië nie en dit is ook nie Arabiese Afrika nie. Hulle is die BA-kinders tussen al die B-rekkers. Daar was definitief regressie tot die gemiddeld, want Ethiopië het so 'n groot rol gespeel by die Organisasie vir Afrika Eenheid en nou beweeg hulle in hulle eie skaduwee. 'n Mens kan ook net tot op 'n punt probeer liefde toon vir hierdie kontinent. Daar moet 'n tyd kom wanneer Afrika ook iets van hulle kant af doen. In Lodie se woorde: Ethiopië se verhouding met toeriste is soos 'n gereëlde huwelik . Jy probeer so hard om dit te maak werk, maar die passie skort.

Die lughawe by Gondar was werklik 'n verrassing. Dit het my baie aan Bloemfontein se lughawe laat dink. Ons het ook die lekkerste koffie daar gedrink. Starbucks kan gerus leer by die Ethiopieërs.

Toe ons in Lalibella geland het, moes ons nog omtrent 'n uur ry om by die dorp uit te kom. Die pad was goed totdat ons die dorp bereik het. Daarna was dit klippe en my maag het weer baie eienaardig begin voel. Dit was ook regtig warm, woestynagtig.

Ons het by die Lal Hotel ingeboek. Tot dusver is ons nog heel positief oor ons keuse. Ons het vir 2,5 ure die Lalibella klipkerke besoek. Die elf kerke is binne 23 jaar uit vulkaanklip gekap. Koning Lalibella het almal laat bou in die 1100's. In hierdie tyd het mense aangebied om te help bou om eenvoudig geseën te word deur die koning. Hulle wou eenvoudig begrawe word in die heilige kerke. Kan jy jouself voorstel dat mense in die een-en-twintigste eeu so 'n groot taak sal aanpak eenvoudig vir eer en selfaktualisering?

Soos dissipels moes ons elke keer ons skoene uittrek. Vir die eerste keer van hierdie hele reis het die vlieë op ons ook kom sit. Dit is die aakligste gevoel in die wêreld. Ek gaan more waarskynlik 'n stywe armpie hê a.g.v die aanhoudende vlieë-waai-uit-my-neus-oë-en-ore. Eeeeuwww!!! As 'n mens se immuniteit dit hier hou moet hulle dit wragtig bottelleer en by Christie's in Londen opveil.

Na hierdie uitputtende, tog verrykende toer het ons by 'n tradisionele musiek-en dansrestaurant iets gaan drink. Ons het almal deelgeneem aan die eg Ethiopiese skouerdans. My video sal binnekort beskikbaar wees op Youtube se Naamrukkery van die Jaar. Lodie sê my nuwe naam is Marizanne Shaky Shaky Knoesen. Ai, ek gaan teen die tyd wat ek teruggaan 'n identiteitskrisis hê.

Toe ons weer by die hotel aangekom het, wou my deur nie oopsluit nie. Na ses dorpsgangers (moontlike rowers, onderhoudspan, sekretaris ens.) probeer het, moes hulle die slot oopsny. Die massa-sielkunde: een probeer werk en die ander klomp omring hom. Dit is die dag se grootste vermaak. Dit is 'n afwisseling van hulle normale geordende niksdoen.

Ek dink ek het vandag die harde realiteit van 'n Afrika-lewe ervaar. Dit is nie kinderspeletjies nie.

Fasilidas castles

2009-06-15T14:04:00.001+02:00

Fasilidas castles

Obama fever

2009-06-15T14:02:00.001+02:00

Obama fever

Cosby

2009-06-15T14:00:00.001+02:00

Cosby

Saturday market

2009-06-15T07:12:00.001+02:00

Saturday market

Marizanne: 13 June 2009

2009-06-15T07:08:00.001+02:00

This morning we left the Tana Hotel in Bahir Dar. It took me twenty five minutes to upload yesterday's blog. When we finished at the internet café Anja wanted to buy some wet wipes for the day ahead. The packaging was a bit misleading and she ended up buying some lady products…oh well, if the toilets are in a really bad state the next week we will surely be able to use them.

We passed a part of the Blue Nile today. It is very enlightening to see a water mass in such a dry country where the red earth seems to be screaming out for some moisture. Today the odometer in the car also switched over to 7000km!!!

We stopped once to have a quick Coke. Further on we reached the biggest happening for the week: market day. Imagine a mixture of donkeys, cripples, small children and women selling eggs, maize and beans – in other words everything the local farmers could force out of the barren earth. The people were like millions of ants moving in all directions and at the same time moving in no direction. I still have a stain on my trousers and I don't know if it is spit or mud. I prefer to not think of all the possibilities.

I heard on the news that Madonna will be allowed to adopt another child from Malawi. I cannot begin to think what goes on in an African child's head when they are adopted and taken to a Western country. The two worlds are so far apart the brain most certainly suffers to some extent.

For the sixth time already I saw an Obama café today. I do not think we grasp exactly what Obama's presidency means for black people. He is the ultimate symbol of hope. The Africans see him as some god of possibilities. I think he came at the right time.

After a relatively short drive with a lot of curves in the road we reached Gondar. We are staying in the Forgera Hotel. One of the staff member looks exactly like the character on the Bill Cosby Show – the long one with the glasses and the squeaky voice. The character in the show was definitely base on the original here in Gondar.

This afternoon we visited the Fasilidas castles in Gondar. They were built in the 1600's and it is a World Heritage Site. The Fasilidas (the king and his successors) each built a castle as they came to power. The castles are really impressive and already about 300 years ago they had a functioning sauna. It is incredible how their previous achievements overshadow their current reality. What went wrong that you had castles that were a threat to the British and booty for the Italians and now you barely have electricity?

After this we moved on to the Debre Birhan Selassie church where a duplicate of the Arc of Covenant is held. The church is also decorated with paintings like those we saw on the island in Bahir Dar. This time the colours were deep and rich, and royal.

Our last stop was the Fasilidas swimming pool that was also built by King Fasilidas. Every January a huge festival is held there were people can swim in holy water.

We wanted to fill the Toyota with diesel before we leave for Lalibela tomorrow. The price of gas and petrol rose this week and therefore the sellers reduced the amount available to sell the rest at the higher price. We went on a treasure hunt to find some diesel. Supply and demand definitely creates an artificial shortage as Marx rightly noted.

It is hard work being a tourist. We need to drive to the airport at half past six tomorrow, but when the adventure calls one can only pick up and say: "Yello!"

Gondar

2009-06-13T19:07:00.001+02:00

Hallo aan almal!

Ons is in Gondar, maar die USB-port werk nie. Ons sal more weer probeer.

Groete!

Lodie, Anja en Marizanne The Wild One

Bitternaar

2009-06-13T08:01:00.001+02:00

Kuns in die kerk

2009-06-13T08:00:00.001+02:00

Ortodokse Christen Baie Belangrike Persoon

2009-06-13T07:58:00.001+02:00

Ons bootjie

2009-06-13T07:54:00.001+02:00

Tuk-Tuk

2009-06-13T07:53:00.000+02:00

Marizanne: 12 Junie 2009

2009-06-13T07:51:00.001+02:00

Marizanne: 12 Junie 2009

Gistermiddag laat het Lodie besluit dit is weer tyd vir sy nuwe, gunsteling stokperdjie – hotelhopping. Ons het met 'n Tuk-Tuk ('n klein goggomobiel) na die Tana Hotel gery. Die teenwoordigheid van televisies het Lodie beïndruk. Ons het na 'n demokratiese verkiesing besluit om (weer) te trek en hotelle te verander. (Lodie was die enigste wat teen trek gestem het. Die twee dames was daarvoor, skoon baddens en storte, julle verstaan?)

'n Kamer in Ethiopië kos dikwels net soveel soos kampering, daarom is ons nou meer in kamers.

Gisteraand het ek my eerste muskietpartytjie bygewoon. Dit was nou vir jou 'n affêre. Almal bly die grootste deel van die nag wakker en sing sulke woes irriterende liedjies. Ek hoop my volgende uitnodiging raak weg in die pos.

Na 'n lekker omelet en roosterbrood het ons die Groot Trek aangepak. Ons het op pad by 'n reisagentskap gestop. Lodie en Anja wil baie graag die beroemde klipkerke in Lalibela besoek, maar dit sal omtrent vier dae vat as 'n mens met die kar soontoe sou ry en terug. Die reisagentskap het ons goed behandel. Dit werk nou mooi uit: more ry ons Gondar toe. Sondagoggend vlieg ons Lalibela toe en Maandagoggend vlieg ons terug. Dit is darem mos vir jou 'n once in a lifetime geleentheid!

Ons het gister al vir ons 'n boot bespreek sodat ons van die eilande op die Tana Meer kan besoek. Die kêrel wat dit aan ons bemark het, het ons egter bietjie bedrieg. Ons was veronderstel om 'n Engelssprekende gids ook op die boot te hê, maar hy/sy is eenvoudig op 'n vroeë langnaweek gestuur. Na min of meer 'n uur het ons by die eerste eiland aangeland.

Ons het betaal om 'n Ortodokse Christenkerk/klooster te sien. Dit is 'n ronde gebou met twee ingange: een vir die vroue en een vir die mans. In die middel van die vertrek is daar nog 'n geboutjie waarbinne slegs die hoë priester mag gaan. Ons moes ons skoene uittrek en 50 Birr betaal om foto's te neem (bo en behalwe die 90 Birr se ingangsfooi). [Birr is die Ethiopiese geldeenheid. Dit laat my die heeltyd dink aan die Coke side of life]. Die mure binne-in is geverf volgens Bybelverhale. Dink aan die helderste kleure wat daar is; meng dit saam sonder om dit kitsch te laat lyk en dan kry jy die resultaat van hierdie kunswerke. Die klooster is glo in die 16de eeu gebou. Dit was 'n unieke ervaring. Dis net jammer ons het gevoel asof ons totaal uitgebuit word.

Op die volgende eiland waarheen ons was word geen vroue toegelaat nie. Ek en Anja het uit die boot geklim en so 15 meter verder op 'n klip gaan sit en wag dat Lodie hierdie eiland se kerk besoek. Ons het vir 'n rukkie lekker gesels met 'n vrou wat in Londen bly en sy het vir ons elkeen 'n piesang gegee. Toe sy weg is was ek en Anja die enigste twee vroue op 'n all men eiland. Ons het eenvoudig gesit, want ons mag nie verder beweeg het nie. Dit het naderhand begin donderweer. Ons lot: bly buite sit onder die boom, want julle durf nie skuiling gaan soek in die kerk nie. Dankie tog dit het nie begin reën toe ons daar was nie.

Na hierdie ontstellende ervaring van openbare diskriminasie en seksisme (grappie) het ons besluit om maar terug te kom Bahir Dar toe. Dit het reeds begin reën in sekere dele en die see was rowwer as toe ons gegaan het. Ek het by tye werklik gedink my ingewande word my uitgewande. Dit wat Lodie en Anja die heeltyd bespreek het, vra julle? "Watter foto van Marizanne The Wild One waar sy in haar naar-posisie hang, sal die beste vir die blog werk". Met sulke vriende...

Niks het gelukkig gebeur nie, maar as dit vandag Vrydag die dertiende was het hierdie storie dalk 'n ander einde gehad het.

Ek kan nie glo dat ek oor 'n week basies by die huis is en moet leer vir my laaste eksamen nie. Ek dink ek gaan aan bomskok ly. Mens kan nie Afrika besoek en nie as 'n ander mens teruggaan nie. Dít belowe ek julle.

Lodie: Debra Markos tot Bahir Dar

2009-06-11T18:32:00.001+02:00

Afro kop kindjie

2009-06-11T18:23:00.001+02:00

Almal dra 'n las,

2009-06-11T18:21:00.001+02:00

Marizanne: 11 Junie

2009-06-11T18:19:00.001+02:00

Last night at dinner in Debre Marcos we had a memorable time. For some
reason (read whiskey and tiredness) we laughed and joked for a long
time after we finished eating. The other people in the restaurant
definitely thought that we forgot to take our medicine.

I think I got the toilet to almost function. It is an art I still need
to master.

Early this morning we started driving towards Bahir Dar. On the way we
saw a lot of Ethiopian women carrying water in cisterns (huge clay
pots). I think it feels like carrying an obese baby the biggest part
of the day.

We also passed children trying to sell a homemade alcohol concoction.
They bottle it in used scotch whiskey bottles. Lodie says the mixture
can be deadly.

We also stopped to have coffee and buy bananas. The people are more
considerate regarding personal space than I thought. I?m not going to
lie: the streets and the walls are still filthy. What is the reason I
ask? Is white a different colour for me than it is for them? Do they
like it this way (highly doubtable)? Have they no faith that it will
stay clean ? for a while at least? I think I?ll learn Amhari just to
get the answer to this question.

We drove past at least four army tanks that were used in the civil war
in the 1990?s. Lodie placed an Africa Our Home sticker on one of them.
The metaphor was so powerful: conflict and difference versus
cooperation, friendship and acceptance.

Every time that we stop somewhere the children are the first to come
and greet us. They usually ask for: money, pens, T-Shirts, exam pads.
It breaks my heart to think how many pens I have lying in my room and
they are begging for one. I think a few wet wipes, dustbins and family
planning will also go a long way here.

Today we listened to my I-pod in the car. Lodie thinks my taste in
music is ?wild?. My new alias therefore is Marizanne The Wild One
Knoesen. Lodie christened Inge- Inge Happy Snappy van Rensburg.
Annami will be Annami Toodledoo Mailovich from now on and Lizelle is
probably Lizelle To Be Determined Lötter. This trip will probably
read like a comic in the end ?

After six hours in the car we arrived in Bahir Dar. The impression is
a lot better than what I had in Addis. We are staying in the Ghion
Hotel. It almost feels tropical. The trees are big and sit high in the
sky. The flowers are real (something you do not see often) and here is
a round veranda that looks out on the Tana lake. The rooms are located
on the outside of the quart yard. The toilets are working at the
moment but the electricity is out. Africa will make sure that one
stays humble ? something which we as Westerners might need more than
we think.

Engel engelder Lize

2009-06-10T17:22:00.001+02:00

Lize het Saterdag siek geword, die middag is haar blindederm in
Pretoria uitgehaal. Maandagoggend was sy terug op kantoor.

Lojaliteit en pligsgetrouheid kan 'n mens nie koop/afdwing nie.

Lize, baie baie dankie vir wie en wat jy is!

-AoH span

Kinders langs die pad

2009-06-10T17:19:00.001+02:00

Kinders langs die pad

Pre-industrieel

2009-06-10T17:16:00.001+02:00

Pre-industrieel

Marizanne: 10 Junie 2009

2009-06-10T17:13:00.001+02:00

Vanoggend om 08:00 het ons vertrek uit Addis. Hoe verder weg van die
stad ons gery het hoe duideliker het dit geraak dat Japan dalk moet
belê in werksgeleenthede vir straatveërs. Dit is definitief die
beginpunt van verbetering.
Vir die eerste keer het ons ook drawwers gesien. Die Ethiopieërs is
bekend vir hulle langafstandatlete. Hierdie atlete wat ons gesien het
het omtrent so vinnig gehardloop soos wat ons gery het!
Die gemiddelde vervoermiddel binne die stad is jou eie twee voetjies
of 'n taxi. Buite die stad is dit 'n donkie/jou rug en jou voete. Die
vrouens dra sulke massiewe mandjies vol beesmis/hout/hooi op hulle
rûe. Dit kan nie goed wees vir hulle skelet nie, maar watter keuse
het hulle?
As mens net 120km buite Addis is, kan jy reeds kinders vind wat nie
weet hoe om 'n blikkie Coke oop te maak nie. Dit is amper ondenkbaar.
Hulle landbou is ook basies nog pre-industrieel en hulle gebruik osse
om te ploeg. Ek kan nie verstaan dat die wêreld in so 'n totale
disekwilibrium is nie.
So elke paar kilometer verder het ons nog 'n klein dorpie gevind. Die
huise is wydverspreid in berge en dale. Ek sal nie sommer weer
Westerse statistiek glo nie, want daar is nie 'n manier wat daar
werklik 'n verteenwoordige proefgroep/volkstelling hier gehou kan word
nie. Die aard van gemeenskap en lewe is net nie daarvoor ingerig nie.
Is dit nodig om ons Westerse konsepte hier af te dwing as dit in elk
geval misleidend gaan wees?
Ons het drie keer gestop – twee keer om iets te drink en een keer om
te eet (Anja het injera - hulle tradisionele pannekoek met vulsels -
geëet en ek en Lodie het elkeen macaroni gehad). Orals was ons die
middelpunt van aandag. Indien iemand dus 'n selfbeeld probleem het
besoek gerus Ethiopië. Eenmalige aanbod nou beskikbaar.
Lodie en Anja het laasjaar ook hierdie pad gery en daar was 'n groot
deel wat laasjaar grondpad was en wat nou geteer is. Dit is mos
vooruitgang! Sulke nuus moet ook verkondig word.
Die mense noem Anja en Lodie my "mommy and daddy". Arme Anja, dan is
ek reeds haar derde kind en hier is nog een op pad!
Ons het ongeveer agt ure gery (pitstops ingesluit). Ons bly vanaand in
'n hotelletjie in Debre Marcos. Hier is toilette en 'n stort, maar die
waterpype werk nie. Sannie moet dus gaan water haal daaronder by die
dam. Nie heeltemal nie, hier is wel reeds 'n emmer wat gerantsoeneer
moet word.
Kan julle glo – dit het nou net begin reën!!! God seën Afrika.

Sudanese visas!!! Yay!!

2009-06-10T17:12:00.001+02:00

Sheraton Addis Club Sandwich

2009-06-10T17:10:00.001+02:00

2009-06-10T17:08:00.001+02:00

Sheraton Addis

Marizanne: 9 June 2009

2009-06-10T17:04:00.001+02:00

Last night I slept like someone who just finished a marathon. The
embarrassing thing is: we mostly stood and sat and waited the biggest
part of yesterday at the Sudanese embassy. Believe me, it can be
tiring ;)
At dinner last night Lodie, Anja and I decided that Addis Ababa should
only be visited in transit – a means to an end. Ethiopian Air is a
great airline and anyone who travels to Addis will have a pleasant
experience on the flight. It is just once you get here and you're not
on business or visiting friends the city does not offer a lot. I find
it rather sad. For tourists to come and visit Africa there needs to be
some things that can be visited. One can only pray and wish that in 10
years' time the situation will have changed for the better.
One thing that I've noticed here is that the poor helps out the poor.
This is something that one does not often find in Western countries.
After breakfast Lodie and I went to print the photo of Idi and me that
we took yesterday. Lodie also still has the photo of him and Idi that
he took last year on his motorcycle trip. We presented Idi with the
photos as a way to say thank you for his help (cough) and patience
(cough) yesterday.
For lunch we went to the Sheraton Hotel. We were even driven to the
entrance with a golf car! We had the Sheraton Addis Club Sandwich and
felt like African royalty. The high standard is something that the
whole of Addis can strive for. Places and investment like the Sheraton
will lift up this community.
At 15:00 we had to be at the Sudanese embassy again to hopefully
receive our visas. I am glad to say that they opened at 15:00 and we
got our visas in less than 5 minutes. It is my great honour to
announce that Idi (the main man) gave as Colgate smile as we gave him
the photos. I think he got all warm in fuzzy…on the inside � Addis
treated us well today.
After three days in Addis I want to mention some universal phenomena
that I came across:
#Everywhere in the world you'll find some kind of traffic jam.
#Poverty is in every corner of the globe.
#Friendship and friendliness can be found if you open yourself to it.
It starts with you.
#A smile and respect goes a long way.
#We stereotype people and do not give them a chance to prove
themselves as individuals.
I think we tend to forget that in the end all people are merely
people. We all want to love and be loved in return. The African
people are carrying burdens because of wars and colonization. It is
time for us to open ourselves to this continent and experience Africa
without preconceived ideas.
We weren't hungry tonight seeing that we had a big lunch. Lodie and I
couldn't resist not eating so we each had a fruit salad. Anja was not
hungry at all.
Tomorrow we will be leaving Addis and driving up north. We are looking
forward to cleaner air and less noise. The internet will be even more
sacred and scarce up there so the blogs and photos may arrive in drips
and drabs. Greetings from Addis for the last time!

Lodie: Die verskillende weersprekende gesigte van Addis

2009-06-09T15:43:00.000+02:00

Annami: Kindertjies het ons omsingel en 'n kamera het my weer gered.

2009-06-09T00:06:00.001+02:00

Annami: Foto's onderweg na Addis Ababa en dan betree ons Ethiopië se hoofstad.

2009-06-09T00:01:00.001+02:00

Annami: Oggend by die meer.

2009-06-08T23:52:00.001+02:00

2009-06-08T20:20:00.001+02:00

Idi en Mari :)

2009-06-08T20:16:00.001+02:00

Marizanne: 8 Junie 2009

Ek moet begin deur te sê hoe bly ek is dat ek weer vandag in Afrikaans moet skryf. Julle sal later agterkom presies wat ek hiermee bedoel as dit kom by 'n sekere karakterskets.

Voordat ek vertrel oor vandag se 'aktiwiteit' is daar 'n paar ander dinge wat my opgeval het hier. Op straat loop ons rond met ons kameras in ons hande. Niemand het ons nog probeer takel of beroof of duik daarvoor nie. Daar is dus sekere voorafopgestelde idees oor Afrika wat eenvoudig net nie gel met die realiteit nie. Dit het ook al gebeur dat 'n winkel byvoorbeeld van buite af haglik lyk, maar binne is dit skoon en die rakke is basies volledig. Don't judge a book by its cover.

Die een geluid wat ek altyd met Addis Ababa sal assosieer is die getoet van die karre. Waar daar wel teerpaaie is, is daar nie voetoorgange of bane geverf nie. Die karre dodge en dive konstant. Die bestuurders moet definitief senuwees van staal hê. Kwadreer jou ervaring op die Suid-Afrikaanse paaie en dan sal jy dalk verstaan wat ek bedoel. Die getoet dien basies as hulle waarkuwings-en wetstelsel. Tien uit tien vir hierdie innovering van 'n kodetaal waar duidelike regeringsleiding kortkom.

My Duits word so stadigaan weer afgestof. Dit kom egter teen 'n prys. Laas jaar in Mosambiek het die groep saam met wie ek gegaan het elke dag 'n Napoleon [Dynamite] toekenning gehad - m.a.w. die grootste blaps vir die dag. Ek moet ongelukkig erken dat ek met die Ethiopieërs begin Duits praat het...en ek sukkel om op te hou.

Vanoggend vroeg reeds het ons die ontbyt buffet besoek. Baie Westerse kos soos croissants, plaatkoekies, Rice Krispies het ons begroet. Die hotel is seker die Global Hotel vir 'n rede, of hoe?

Ons moes vandag aansoek doen vir ons Soedanse visas. Reeds om 08:00 was ons voor die hek van die ambassade. Om half nege was die deure veronderstel om te open, maar met Afrika-tyd is dit so 08:50 eers bewaarheid. Ons het 'n laaaaang ry mense op die sypaadjie sien sit maar het vasgeglo hulle wag nie vir die Soedanse ambassade nie. Ons was verkeerd. Toe die deur uiteindelik oopmaak het Idi Amin II verskyn. As jy Idi Amin II in 'n woordeboek sou opsoek sou dit waarskynlik sê:

Idi Amin II ~//*~: Amper 'n spieëlbeeld van Amin I, maar met 'n paar weke se Weigh Less agter die rug. 'n Babaseutjie gesig met pofwange en tube lippe. 'n Vel so donker soos 80% Lindt sjokolade. In Lodie se woorde: "80% kakao en 20% k...k". Geen hare op sy kop. Geel, angswekkende oë wat jou begroet. Ly oor die algemeen aan Kleinmannetjiesindroom. As hy sê spring, vra jy hoe hoog. As hy sê sit, plant jy jou boude daar op die spot. Jy argumenteer nie met hom nie. As jy aan sy verkeerde kant beland kan jy maar vergeet om jou visum op datum te kry.

Idi Amin II het ons beveel om te sit buite die hek. Hy sou ons help as hy klaar die massas buite op die sypaadjie gehelp het. Twee-en-'n-half uur het verbygegaan. Ons het eenvoudig daar gestaan. Anja het gaan water koop en ek en Lodie het mekaar se algemene kennis getoets. Ek het ver verloor. Op 'n stadium het ons selfs 'n weddenskap aangegaan oor hoe lank dit sal vat voordat iemand 'n stokkielekker in die pad optel en eet. Hartseer, ek weet.

Half elf is ons toegelaat om die ambassade binne te stap en op die fliekstoele (heel gemaklik) onder 'n afdak te sit en wag. Ons het nog gewag...gewag..en gewag. Ons is na vore geroep om ons aansoekvorms te kry. Vir so oomblik het ek en Lodie bietjie hiperventileer, want die ou agter die toonbank het gesê ek kort 'n uitnodiging uit Soedan uit. Na goeie verduidelikings het ons hom laat verstaan dit is nie nodig nie.

Ek en Lodie het toe begin om die vorms in te vul. Die uitleg was nie ergonomies of logies effektief nie. Jy weet nie of jy bo of langs die opskriffie moet skryf nie. Dit lees ook van regs na links en die uwe moes 'n paar keer doodkrap en rigting verander. Aan die einde was dit alles behalwe netjies. Goed, so die vorms is ingevul. Toe wag ons weer om te hoor of hulle die vorm aanvaar. Na 'n ruk het iemand uitgekom en dit aan ons teruggee. Goed, vorms teruggekry. Nou moes ons betaal...

Lodie het laas jaar $60 betaal. Hierdie jaar is die prys $61 + $39 = $100. Iewers is daar groot inflasionêre probleme. Dit draai toe uit dat nie ek of Lodie genoeg geld het nie. Ons het gereken op so $80. Gevolglik moes Anja 'n taxi kry, terugkom hotel toe, geld uit die Toyota kry en weer ambassade toe ry. Om 13:00 sluit die ambassade vir 'n breuk. Anja het by die onderste ingang gewag, aangesien die mure presies dieselfde geverf is. Sy was net 3 minute te laat vir ons om die middagbreuk te kon vryspring en ons besigheid af te handel.

Ons het ons gereedgemaak om te wag tot 2 uur wanneer hulle weer oopmaak. Ons het vir Idi gevra of ons dalkies, groot asseblief nou kan betaal. Hy het ons ingelaat maar net op die bankies laat sit. Dit was egter klaar 'n verbetering as om in die straat te staan. Ons het baie strategies vir hom gevra of Lodie 'n foto van my en hom (Idi II) kan neem. Hy het ingestem en actually geglimlag. Daarna het hy gesê: "Wait." (Altyd one syllable answers). Hy het die tesourier gaan haal en ons kon betaal. Onder die outoritêre houding het hy ook 'n hart gehad.

Dit is nie 'n uitgemaakte saak dat ons wel more reeds ons visas sal kry nie, maar oor die algemeen is ons nogals positief daaroor. Altesaam was ons 5.5 ure weg in en uit. Dit was baie beter as wat ek gedink het dit sou wees. Daar was 'n struktuur in hulle handeling en almal wat daar gewag het in die ry is basies teen een-uur reeds geholpe. Dit sou dalk net help as hulle iewers mens kon laat weet hoeveel dit gaan kos en 'n paar admin reëlings deurgee, maar selfs sonder dit was dit nie 'n onmoontlike taak nie. Lodie sê dat die blankes laas jaar eerste gehelp is, maar hierdie jaar was dit nie die geval nie. Ek dink dit is regverdig so, want anders diskrimineer hulle steeds. Vandag was dit first come, first served. Dit is hoe dit hoort.

Ons het lekker pasta gehad vir middagete en het eers herstel na die oggend se verrigtinge. Dit is ongelooflik hoe moeg mens word van verveeldheid J.

Vir aandete het ons net iets ligs geëet. Vir een of ander rede is ons regtig nogals moeg vanaand. Tot more!

PS. Lizelle, onthou om jou paspoort vir Thuli te stuur!!!

Annami: Ons laaste kampplek voor Addis Ababa,

2009-06-08T16:33:00.002+02:00

Annami: Yamare Hotel in Awassa.

2009-06-08T15:26:00.002+02:00

Die hotel het na 'n paar dae van siek wees en min eet (die kos op die foto's is meesal deur Anja geëet, die brood was my en Lodie se voorland) het die hotel 'n groot deel van ons bestaan geword. Met tye wou ek net uit die kamer kom. My kamera en die hotel se tuin het mekaar in die proses heelwat beter leer ken.

Annami: Hier kan 'n mens teen 500Birr 'n sluitbare geheuestafie (flash disk) in Awassa koop. Na 'n grootskaalse soektog het Anja 'n kans gevat en daar was die skaarse item...

2009-06-08T15:08:00.001+02:00

Annami: Diere wandel graag oor teerpaaie/ sypaadjies.

2009-06-08T15:04:00.001+02:00

Annami: Foto's van ons ervaringe by die Awassa-meer.

2009-06-08T14:58:00.002+02:00

Annami: Foto's van Awassa

2009-06-08T14:48:00.001+02:00

Annami: Foto's van Mega. Lodie het verlede jaar hier binne sy kamer 'n tent opgeslaan.

2009-06-08T10:41:00.001+02:00

Annami: Ethiopië en van die eerste kinders waarmee ons te doen gehad het.

2009-06-08T09:01:00.001+02:00

Annami: 'n Standaard Miershoop in Ethiopië

2009-06-08T08:55:00.001+02:00

Annami: Foto's van Turbi, treffende hoteldeure en die dorpie se kindes

2009-06-08T08:53:00.001+02:00

Annami: Foto's van Merile (Maryland)

2009-06-08T08:47:00.001+02:00